پرتاب معکوس در پرواز با پاراگلایدر

هات بت

با این حال ، الگوی حرکت پیچیده تر از پرتاب به جلو است و خلبان باید ترمزها را به روشی صحیح نگه دارد و به سمت درست برگردد تا خطوط را گره نخورد. این پرتابها معمولاً با سرعت باد معقولی انجام می شوند و باعث می شوند سرعت زمین برای فشار دادن بال بسیار کمتر شود.

پرتاب با دستانی که لبه را با As بالا می برند آغاز می شود. با بالارفتن ، بال بیشتر با سانترال شدن پا کنترل می شود تا ترمزها یا Cs. با بالهای سطح میانی (EN C و D) بال ممکن است سعی کند خلبان را به بالاترین سطح خود برساند. این با Cs یا ترمز بررسی می شود. بال با افزایش فشار هوای داخلی به طور فزاینده ای نسبت به C ها و ترمزها حساس می شود. این امر معمولاً از افزایش بال بال ناشی از فشار مهار به "نشیمن شلوار" احساس می شود. این فشار نشان می دهد که بال هنگام پیمودن خلبان برای مواجهه با باد احتمالاً ثابت خواهد ماند.

گام بعدی در پرتاب آوردن بال به منطقه بالابر است. بسته به شرایط باد ، دو روش برای تحقق این امر وجود دارد. در باد کم این معمولاً پس از چرخش به جلو ، هدایت پا با نوک بال پایین و استفاده از ترمزهای سبک به معنای طبیعی جهت افقی نگه داشتن بال انجام می شود. در شرایط شدید باد ، به راحتی ماندن در مقابل باد در حالی که به آرامی و به طور عقب به سمت باد حرکت می کنید ، آسان تر است.

زانوها برای بارگذاری بال خم می شوند ، تنظیمات پا برای حفظ مرکز و حداقل استفاده از Cs یا Brakes برای حفظ حالت افقی بال. پیروت هنگامی که پاها به بلند کردن نزدیک هستند. این گزینه دارای دو مزیت مشخص است. الف) خلبان می تواند نشانگر مرکز بال (کمک به مرکز شدن پا) را ببیند و در صورت لزوم ، ب) خلبان می تواند برای کمک به تورم اضطراری سریع به سمت بال حرکت کند.

با استفاده از هر دو روش ، بررسی "ترافیک" در سطح پرتاب قبل از تعهد به پرواز ضروری است.
تکنیک های A و C که در بالا توضیح داده شد برای خلبانان ساعات کم ، روی بال های استاندارد ، در مقاومت باد تا 10 گره مناسب است. این به ویژه برای "Kiting" توصیه می شود. با افزایش سرعت باد (بالای ده گره) ، به ویژه در پشته های شیب دار ، استفاده از C پتانسیل بلند شدن قبل از بال زدن بال به دلیل افزایش "زاویه حمله" را ایجاد می کند.